Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρο Γ.Χριστοδουλίδη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρο Γ.Χριστοδουλίδη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΦΟΥΖΙΚΛΑΔΙΟ

Πρέπει να σπάσεις πολλά εσωτερικά αποστήματα για να μπορέσεις να πεις αυτό που σε αναβλύζει, πόσο μάλλον να το γράψεις, ψυχική δαπάνη.
Αυτό που σου τριβελίζει την ύπαρξη και όχι αυτό που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι. Οι οποίοι, μεθοδικά, επειδή δεν τολμάς να τα χαλάσεις μαζί τους, αρχίζουν να στρογγυλεύουν, μετατρεπόμενοι κι αυτοί σε μια σειρά από μαυριδερά αποστήματα, που όμως σπάζουν κι αυτά και διαλύονται, μόλις  εκμυστηρευτείς πρώτα στον εαυτό σου, μετά στη γραφή σου, τις δικές σου αλήθειες.
Αλήθειες που δεν θα ήταν τόσο συμπαγείς, επίμονες και ανθεκτικ
Η σιωπή, στη σωστή θερμοκρασία,  μαζί με τον αδίκως εγκαλούμενο, για σημαντικά θέματα, παρελαύνοντα χρόνο, μεστώνουν τις αλήθειες σου, σε μεταβάλλουν σε αεροστεγές κελάρι που παλιώνει αποτελεσματικά μια σπάνια ποικιλία κρασιού.
Σου τις παραδίδουν έτοιμες να πιωθούν, να ειπωθούν, ακόμη και να υποφέρουν- οι πληγές στο σώμα τους θα κλείσουν γρήγορα-, για να μην πω ότι χωρίς οδύνη, μια αλήθεια κινδυνεύει περισσότερο  να εκτεθεί στην ανυποληψία και να βρωμίσει.
Ένα καλό και διαρκές βασανιστήριο από ατάλαντους βασανιστές, από εργολάβους κάθε τι καθεστηκυίου , είναι απαραίτητο, όπως τα βάσανα του Ιησού Χριστού ή η τραμπαλισμένη ζωή του αμαρτωλού Μπουκόβσκι.
ές εκ γεννήσεως, αν δεν τις είχες αφήσεις τόσα χρόνια θαμμένες στη σιωπή.
Η διατύπωση μιας αλήθειας δεν είναι σκέψεις της στιγμής που συναρμόζονται σε νοήματα. Αλλά είναι τα υλικά και σου έχουν δοθεί από παλιά, από τότε που αποφάσισες, αφού πρώτα κυλίστηκες κι εσύ καιρό αρκετό μέσα στον βούρκο του εφήμερου τίποτα και αυτοματαιώθηκες με τις ψευδαισθήσεις σου,  ότι θα προσπαθήσεις αν μη τι άλλο, να αποποιηθείς τον τίτλο του παντελώς «ενάρετου», του πόσιμου, του βρώσιμου, του εύπεπτου και του καλού αγωγού στη  ασύμμετρη υποκρισία και ματαιοδοξία που μας πλημμυρίζει.
Από τότε που αποφάσισες ότι η μόνη συνωμοσία στην οποία θες να είσαι συνεργός είναι η συνωμοσία με το δύσκολο, το δυσεύρετο, το ωραίο, το αδάμαστο, το γαλαζοπούλι, τη θάλασσα, το φως, η συνωμοσία με το φεγγάρι και ένα μπουκάλι Lambrusco rose .
Είναι η συνωμοσία με εκείνον τον εκθλιπτικό μηχανισμό που εκθλίβει τη ψίχα αφού πρώτα διαλύσει το κέλυφος.
Πώς θα μπορούσες λοιπόν να διατείνεσαι ότι διεκδικείς μια υποψία αλήθειας ,  αν δεν έχεις προβάρει και δεν έχεις συντελέσει τελικά μια ολική ρήξη με το απόστημα που αποκαλείται ας πούμε οργανωμένος πνευματικός κόσμος; Με εκείνους που το εγωιστικά υπερφίαλο παρακράτος τους, προσομοιάζει περισσότερο με εξάπλωση μολυσματικής ασθενείας παρά με κάποιου είδους πολιτιστική συνδρομή. Που αντί να ακούνε και να ξανακούνε Μπετόβεν, Παπακωνσταντίνου, Τσιτσάνη, Scorpions, Led Zeppelin  ή να διαβάζουν Υφ Μπονφούα, Larkin, Χριστιανόπουλο, Δάγλα,  Ραψάνη, Aνεράδα, μέχρι να πεθάνουν, αναλώνονται σε λόγια του συρμού και σε σκατομαχίες.
Οχι, δεν έχεις πια καμιά σχέση με εκείνους που εκφαυλίζουν ό,τι αγγίξουν, και σαν μήλο που αρνείται να σαπίσει, αρνείται να κολλήσει φουζικλάδιο, πέφτεις μια μέρα από το δέντρο. Η φλούδα, τα κουκούτσια σου απλώνονται και βυθίζονται σε άλλο χώμα. Κάποιο ίσως πιάσει. Επιλέγεις να μην ανήκεις, επιλέγεις να ξαναγίνεις ώστε να είσαι.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Gustav Klimt
Δεν συγκρατώ τίτλους βιβλίων που με συντάραξαν. Ούτε τίτλους ποιημάτων που με αναδόμησαν. Ούτε ονόματα συγγραφέων που με έστειλαν στο σημείο μηδέν. Προσθέτω στα προαναφερθέντα το διευκρινιστικό “παρά ελάχιστα'. Το απόσταγμα της επεξεργασμένης έμπνευσης αφομοιώνεται με κεκτημένη ταχύτητα από τον οργανισμό μου, και ακολούθως διοχετεύεται στο αίμα μου, ενσωματώνεται στα πιο ανυποψίαστα κύτταρα μου. Οι ετικέτες πέφτουν, οι τίτλοι σβήνονται, οι παραπομπές ξεχαρβαλώνονται.
Καταρρέω, ανασυντίθεμαι και ξαναχτίζομαι με αυτό που με συγκλονίζει και αποπειρώμαι να γράψω τα επόμενα δυο-τρία ποιήματα που το μόνο που φιλοδοξούν να κάνουν είναι να επιβιβαστούν σε ένα από τα βαγόνια της ασταμάτητης αμαξοστοιχίας η οποία έρχεται από πολύ μακριά και έχει προορισμό το σταθμό “διηνεκές'.
Οσοι συγκρατούν τίτλους και ονόματα και τα επικαλούνται με κάθε ευκαιρία, ίσως έχουν πιο σχολαστική σκέψη. Φωτογραφική μνήμη. Ισως όμως να αδυνατούν να αφομοιώσουν την ουσία της λογοτεχνίας.
Οταν λοιπόν συναντώ τέτοιου είδους έργα, με καταλαμβάνει, πέραν από δέος, και ευγνωμοσύνη, επειδή συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν θα υπήρχε ως δημιουργική οντότητα δίχως τους ξεχωριστούς άλλους. Αν ζουν ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία, αρκεί το έργο τους να παραμένει ζωντανό, ικανό να ερωτοτροπήσει και να ζευγαρώσει. Η μεγάλη λογοτεχνία είναι αχαλίνωτα ερωτική, πολυγαμική και ως τέτοια ασύγκριτα πιο επικοινωνιακή κι από το επαρκέστερο εγχειρίδιο δημοσίων σχέσεων.
Φτιαγμένη από ύλη και πνεύμα, όταν η πρώτη υποκύψει στη γραμμική ροή φθοράς του χρόνου, το δεύτερο, θεριεύει. Ο χρόνος μπορεί να καταφάει τη σάρκα αλλά με το πνεύμα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Ο χρόνος, απελπισμένος, ρίχνει το ένα μετά το άλλο, μπιτόνια βενζίνης στη φωτιά νομίζοντας ότι θα τη σβήσει…
Αυτό είναι το “έπαθλο' για όσους έκαναν καλή δουλειά: Να μην έχει πια σημασία η φυσική τους παρουσία διότι το έργο τους έχει αρχίσει να υπερβαίνει την ίδια τους την ύπαρξη. Το έργο τους έχει εξασφαλίσει εκτυφλωτική αυτονομία, έχει απελευθερωθεί από όλες τις μορφές ιδιοκτησίας, ανήκει αποκλειστικά στον κάθε επόμενο λάτρη του, έχει τη δική του φωνή. Και στο έργο αυτό περιττεύει η ετερόκλητη αυτοναφορικότητα, προτιμά να του ανοίγουν χαραμάδες για να μπαίνει.
Αφήστε λοιπόν τη λογοτεχνία να μιλήσει χωρίς παρασιτικές αναλύσεις και κενές περιεχομένου δοξασίες, χωρίς κουραστικές αναφορές και επικλήσεις. Για να γίνει ο κόσμος βασανιστικότερα ομορφότερος και οι τρελλοί ονειρευτές να καταλήξουν εν πολέμω στην κόλαση, όπως το λέει ο Roberto Fernadez Retamar- από τους λίγους που κάποτε ιχνηλατώντας στη μνήμη, επικαλούμαι- στο ανεπανάληπτο ποίημα του “Μακάριοι οι ισορροπημένοι(μετάφραση Ρήγας Καππάτος)':

«…αλλά αφήστε ελεύθερους αυτούς που δημιουργούν τους κόσμους και τα όνειρα,
Τις αυταπάτες, τις συμφωνίες, τις λέξεις που μας διαλύουν
Και μας ξαναφτιάχνουν, τους πιο τρελούς κι απ’ τις μανάδες τους,
πιο μεθύστακες κι από τους πατεράδες τους
Κι ακόμα πιο εγκληματίες κι απ’ τους γιους τους,
Και πιο ψημένους από παράφορους έρωτες.
Ας τους κρατήσουν τη θέση τους στην κόλαση, και φτάνει.'

Κάπως έτσι, έχοντας τη βαθιά αίσθηση ότι στην λογοτεχνία τίποτα δεν ιδρύεται, αλλά μόνο γονιμοποιείται, γίνεται ο ίδιος ο συγγραφέας, συλλέκτης απαυγασμάτων και όχι μελετητής αχανούς κλίμακας. Αδειάζοντας από τον υπερπληθυσμό των επουσιωδών, επιτρέπει στους γητευτές ομότεχνους-άλλους να φυτέψουν μέσα του τους καλύτερους τους σπόρους. Και οι σοδειές σμίγονται και η ελπιδοφόρα δύναμη της δημιουργίας, καρπίζει.
Κάπως έτσι, αν ποτέ δοθεί στον υποφαινόμενο, ας αποσιωπάται μεσίστιο το όνομα του, την ώρα που ένας στίχος του θα μεταφυτεύεται στο εύφορο έδαφος μιας διψασμένης ψυχής, την ώρα που θα γίνεται αυτός, ο άλλος.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Η ΕΥΡΩΠΗ ΩΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ

Διαβάζοντας στον Τύπο ότι ο Βόφλγκαρντ Σόιμπλε είπε στον Αμερικανό ομόλογο του Τζακ Λιου “να σας δώσουμε την Ελλάδα και να μας δώσετε το Πουέρτο Ρίκο”, έστω χαριτολογώντας, σκέφτηκα ότι η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης αποτελούμενης από έναν διαρκώς αυξανόμενο αριθμό ισότιμων κρατών, έχει τελειώσει προ καιρού. Και ότι αυτό που βιώνουμε πια, είναι η Ευρώπη ως ιδιόκτητο οικόπεδο της γερμανικής πολιτικοοικονομικοτραπεζικής ελίτ, με εκτελεστικούς διευθυντές την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τους λεγόμενους θεσμούς και με μια σειρά χωρών-δορυφόρων να συναποτελούν το νεόδμητο οικοδόμημα.

Φυσικά δεν χρειαζόταν η αναφορά Σόιμπλε για να κατανοήσουμε πως το ευρωπαϊκό όραμα για μια Ευρώπη των λαών έχει ξοφλήσει. Ηταν αρκετό να παρακολουθήσει κανείς την στα όρια του αηθούς, έμπλεη εμπάθειας, προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε δια ζώσης ο κοινοβουλευτικός ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο κατά του Ελληνα Πρωθυπουργού, για να συνειδητοποιήσουμε ότι μας κυκλώνει ολοένα απειλητικότερα ένας ολοκληρωτισμός βγαλμένος μέσα από την πιο ζωηρή φαντασία των αριστουργημάτων του Κάφκα.

Ενας λογαριθμικός ολοκληρωτισμός που χωρίς προσχήματα πια αποκηρύσσει την διαφορετικά των ιδεών, προτάσσοντας την ευημερία των αριθμών( άρα των ολίγων) αποδομώντας έτσι συθέμελα την όποια προοπτική και ελπίδα για ανατροπή των πραγμάτων προς το δικαιότερο, το κοινωνικά συνεκτικό, το λιγότερο στυγνό και αδίστακτο.

Αυτή ήταν όμως δεν ήταν η βάση πάνω στην οποία οι ιδρυτές της Ευρώπης στήριξαν την πρωτογενή ουτοπία τους, πάνω στα συντρίμμια του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Το σχέδιο περιελάμβανε ακριβώς τα αντίθετα: Τη συμβίωση λαών, τη συνύπαρξη πολιτισμών, τη σύνθεση ιδεώ
ν(και αιρετικών μαζί), την ανοχή αλλά και ενθάρρυνση της διαφορετικότητας. Τη δημιουργία μιας ευρύχωρης πολιτείας ικανής να απορροφά, να διυλίζει, να αναπτύσσεται (κάτι που εν πολλοίς πέτυχε η ευρωπαϊκή Σκανδιναβία η οποία επέλεξε να απέχει από τη διακεκαυμένη ζώνη του ευρώ). Μια Ευρώπη, ικανή να αναγεννάται.

Χωρίς τη βάση τούτη, η Ευρώπη εκπίπτει από Θεά ως μια οντότητα που “δεν έχει το θεό της”, εκπίπτει κυρίως από κάθε επιμένουσα στην αξιοπρέπεια και στο δίκαιο ανθρώπινη συνείδηση, στα θλιβερό μέτρο του ποταπού και μετατρέπεται σ' ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο πάνω στο οποίο διέρχονται και σε συχνά πέφτουν στη θάλασσα και πνίγονται, οι εξαθλιωμένες μάζες των μεταναστών, μετατρέπεται σ' έναν απέραντο δίαυλο κινούμενης ανθρώπινης ένδειας πάνω στον οποίο προσγειώνονται και απογειώνονται οι γενιές των 300 ευρώ.

 Το ερώτημα του πότε για τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του ευρωπαϊκού οράματος, απομένει να απαντηθεί και υποψιάζομαι πως η απάντηση, αν δεν προκύψει μια δραματική αλλαγή της κατάστασης, αν δεν εισακουστούν κάποιες εμπνευσμένες φωνές που ακούγονται ακόμα από άκρου εις άκρον της ευρωπαϊκής ηπείρου, αν δεν επισυμβεί δραματική στροφή προς τον λεηλατημένο άνθρωπο, δεν θα είναι καθόλου ειρηνική.